7 września 2015 Beata Lutomska

Zaburzenia odżywiania – Anoreksja

Anoreksja, nazywana inaczej jadłowstrętem psychicznym, jest zaburzeniem, które dotyka najczęściej kobiet pomiędzy 14 a 18 rokiem życia. Zdarzają się także przypadki, w których zaburzenie to dotyka również mężczyzn, osoby dorosłe, a także bardzo młode – nawet osoby poniżej 12 roku życia. Choroba ta charakteryzuje się umyślną utratą masy ciała, a jej objawy często przez długi czas pozostają niezauważone przez otoczenie osoby chorej.

Dotarcie do przyczyn tego zaburzenia może być trudne i zawikłane, ponieważ mogą to być czynniki osobowościowe, biologiczne, kulturowe lub rodzinne. Często zdarza się, że osoba zapada na tę chorobę na wskutek negatywnego komentarza, usłyszanego od drugiej osoby, dotyczącego wyglądu, swojego ciała lub wagi. Predyspozycje do wystąpienia anoreksji mają osoby o niskiej samoocenie, tendencji do pomniejszania własnych osiągnięć, osoby z depresją, a także osoby, które posiadają bardzo wysokie ambicje, perfekcjonizm oraz potrzebę sukcesu. Często czynnikami powodującymi tę chorobę mogą być także zaburzenia karmienia we wczesnym dzieciństwie, choroby układu pokarmowego, występowanie w rodzinie zaburzeń tego typu. Jednak, mówiąc o przyczynach, nie sposób nie wymienić także czynników kulturowych, które piętnują otyłość, wymagają na kobietach odchudzanie się, propagują ideał szczupłej sylwetki oraz nawołują do niezadowolenia ze swojego wyglądu i przesadnej koncentracji na nim.

Możemy podejrzewać, że mamy do czynienia z anoreksją, kiedy dostrzegamy, że druga osoba przeżywa silny lęk przed otyłością lub nawet lekkim przybraniem na wadze, nawet, jeśli jej waga jest poniżej normy (osoba chora na anoreksję nie chce utrzymywać wagi typowej dla swojego wieku ani wzrostu, posiada wskaźnik BMI równy lub mniejszy niż 17,5). Nie dostrzega ona także negatywnych skutków utraty wagi lub je dostrzega, lecz lekceważy. Nieprawidłowo ocenia swoją wagę i wymiary, uprawia intensywne ćwiczenia fizyczne, kłamie o ilości zjedzonych posiłków oraz często je w samotności. Pojawiają się zaburzenia miesiączkowania. Głównym tematem rozmów z osobą chorą jest temat jedzenia, kalorii, diety.

Można rozróżnić dwa typy anoreksji: restrykcyjny oraz bulimiczny. Cechą charakterystyczną pierwszego z nich jest fakt, iż chory spożywa bardzo niewielkie ilości pokarmu, po których nieregularnie stosuje środki przeczyszczające. Typ bulimiczny natomiast również charakteryzuje się ograniczeniem ilości spożywanego pokarmu, jednak osoba chora regularnie miewa także okresy przejadania się, a także wywoływania wymiotów oraz nadużywania leków przeczyszczających oraz moczopędnych.

Przyjmuje się, że leczenie anoreksji trwa, od momentu jej rozpoznania do całkowitego wyleczenia, około 5-6 lat. Jak w przypadku każdej terapii, jej powodzenie zależy przede wszystkim od chęci do pracy oraz woli osoby chorej. Ważny jest także czas, który upłynął od momentu zachorowania do rozpoczęcia leczenia, łatwiejsza do wyleczenia jest choroba, która została rozpoznana wcześnie.

Zdjecie pochodzi z: http://www.gratisography.com/

Tagged: ,

About the Author

Beata Lutomska Jeśli zauważyli Państwo w śród swoich bliskich lub u siebie niepokojące objawy zachęcam do kontaktu w celu przeprowadzenia wstępnej rozmowy.

Pomoc psychologiczna i skuteczna psychoterapia.

Jeśli potrzebujesz pomocy w trudnych sytuacjach życiowych, masz problem w komunikacji z dorastającą młodzieżą umów się na wizytę.